понедельник, 21 января 2013 г.

Сэрца маё – гэта стол святочны

Вершы Расула Гамзатава ў перакладзе Аркадзя Куляшова





Я адзін блукаю па аулах,
Сярод скал сцяжынкаю былой.
Дружбака гадоў маіх мінулых
Тут няма, даўно няма са мной.


Я адзін, ажыўшым летуценням
Хочацца размову аднавіць.
З кім жа размаўляю? Можа, з ценем
Дружбака, з маленствам, можа быць.


*  *   *

Нават непрыкметныя пясчынкі
Могуць сцерці ногі да крыві,
Боты скінь, сышоўшы са сцяжынкі,
Вытрасай іх, Бога не гняві.

Дачытаць, мой дружа, верш твой новы
Я не змог, прызнацца ў тым дазволь.
Нехлямяжыя радкі і словы,
Як пясчынкі, прычыняюць боль.


*   *   *

Сэрца маё – гэта стол святочны,
Таварыша я запрсіў да стала,
З явівўся мой сябра, а ў час паўночны
Напрошанай госцяю ты прыйшла.

Перад тваёй красой маладою
Мы тост узнялі за тваю маладосць,
І гападыняю  і тамадою
Ты стала. А я – твой няпрошаны госць.


 *   *   *

Комментариев нет:

Отправить комментарий